Ang katahimikan ko’y magsilbi sanang mensahe sa inyo.

Mensaheng hindi ko masabi ng pasigaw.

Mensaheng puno ng poot at kalungkutan.

Mensaheng aking napagtatanto sa madalas na kawalan ng linaw.

Mensaheng sa puso’t isip ko’y gumugunaw.

Advertisements

To walk in the rain

That’s what I wanna do.

I wanna do lots of things,

But I wanna do it with you.

Things are crappy

Things are sad.

If thinking this way is wrong

Well, maybe I’m mad.

I would go home now

But I’ll go home with you.

This is just a wishful thinking,

And also, I miss you.

Gusto kong umalis,

Nais ko nang lisanin ang lahat,

Gusto kong lumayo,

Pero ayokong subukin ang tubig alat.

Ayokong magdusa kayo,

Ayokong sa inyo’y mawalay,

Alam kong triple ang dusang dadanasin ko

Sa pag-alala pa lamang ng inyong inialay.

Gusto kong umalis,

Gusto kong lumayo.

Gusto ko sanang makita ang tunay na ako.

Ayokong magmukhang mahina,

Ayokong maging ganito karupok.

Gusto kong maging malaya,

Hindi nakatagong takot lamang sa sulok.

Nahuhulog

Bawat kantang inaawit mo, 

Bawat lirikong binabanggit mo,

Bawat piyok na naririnig ko,

Nahuhulog pa din ako sayo.
Isang awit, ayos na,

Mas tumibok ang puso nung pumangalawa ka pa,

Ngiti’t tawa mo’y talaga namang nakakaloko,

Nahuhulog pa din ako sayo.
Malalim na ang gabi hindi pa rin ako lumilisan,

Marahil ayokong malayo sa’yo.

Mga pangyayaring ito ay tuwing minsan lamang, 

Nahuhulog lalo ako sayo.
Alam kong mali, alam kong bawal,

Ako pa din itong nagpupumilit,

Pumipiglas sa sarili na parang nakakadenang kawal,

Puso’t ulo ko’y sobra ng sakit.
Ilang buwan mula ngayon,

Ako’y lalayo, ako’y iiwas.

Hindi sa dahil gusto ko,

Ngunit ‘yon ang sa palagay ko’y tama.
Ngayon pa lamang ako’y nagpapaalam na,

Hindi mo man alam, pero *mura* bahala na.

Salamat at ikaw ay aking nakilala,

Ako sayo’y, palayo, nahuhulog na.

The Very First Day of September

There’s a reason why I hate the first day of this month. I’m not certain if it’s just co-incidental or something but something is wrong and it wreaks. 

Exactly a year ago, I almost got beaten to death by a guy whom I barely know. He was also my “coming-out-person” to my family.
Exactly a year ago, I lost my job and returned to school. A TESDA-accredited school for Caregivers. Pretty much unfortunate, huh?

A year from now, I’m gonna write something about this again. I’m gonna write about something that I have already considered as one of the turning points of my life. Falling in love with someone really takes a lot of things just to determine if you’re really gonna be forever happy with that person.

As much as I appreciate truths, I can’t really contain what I just discovered. It’s just hard to contain the information in 30 seconds. It felt like putting your fist inside your mouth just to reach for your innards and swirl them from the inside. I don’t have the faintest idea if I’m going to continue this stupidity.

Yung personal space ko nasira na.

Bat ba hindi mabuksan ng mga tao yung isipan nila?

Hindi ‘to sakit. Hindi ito epidemya.

Kung ganun man ang opinyon mo, pasensya na wala pang natatagpuang bakuna.

Lahat kayo sa palagay niyo mali ang ginagawa ko,

Hindi ba pwedeng mag-mahal na lang yung tao?

Akala niyo hindi ako seryoso,

“Niloloko pa nga ang sarili ko”,siguro.

Iniisip mo ngayon ginawa kitang balbas…

Panakip lamang ng butas.

Pero sobrang seryoso ako…

At iniisip ding mamahalin mo pa ako.

Sa dala-dala mong saradong utak,

Habang buhay na sakin tatatak,

Na walang kahit sino man sa mundo ang maaring tumanggap sa amin.

Wala ng babaeng magmamahal sa akin.

Oy, Tay!

Nung bata pa ako (Totoy Bibo?) kapag PTA sa school, palaging si Tatay yung ine-elect nila as president. Napag-usapan namin kanina ng kapatid ko, pati pala nung siya palagi ding pinipili si Tatay para sa posisyon. Weird. Nakakahiya. Nakakatuwa. Naalala ko din nung 4th year high school ako, akala nung ibang.mga parents mayor si Tatay. Gano ako kaspecial non? Ha ha
Ngayon, umuwi siya galing sa simbahan. Kinwento niya na yearly, kapag Fathers’ Day, kinukuha siyang mag-offer sa simbahan. Baka dahil mukha talaga siyang mayor. Nakakatawa na pati siya, pinagtatawanan na lang niya yung mga experiences niyang ganon.
Ang sarap lang kasing balikan how special we were kay Tatay simula bata pa kame. Kung pano siya nag-evolve from Tatay na pumuputol ng 3-5 na plastic na hangers sa mga anak everytime na uuwi kami ng madilim na hanggang sa Tatay na tahimik at nakikinig na lang sa mga sumbong at kwento ng mga anak niya. Sobrang special din kasi si Tatay para samen. Para saken. Yung bunso, hanggang 2nd year high school, hindi humihiwalay matulog sa kanya. Ako naman, napansin ko lang na mas naging open ako sa kanya sa mga bagay-bagay (lalo na nung nabugbog ako last year, aruy!), yung sumunod sa panganay, kay Tatay din sobrang close, ganun din yung panganay. May Kuya ako, ok, pero wala siyang interes sa mga magulang niya. Bigyan ng jacket!
Kaya naman, Banitoy, maraming salamat sa suporta sa mga ginagawa ko ngayong lumalaki na ko. Habang nagbbloom mga mga bulaklak na inalagaan niyo ni Nanay, paunti-unti nalalanta na kayo. Kaya hindi niyo mararanasan kahit kailan, mula saken, na hindi ko kayo tutulungan. May problema man ako financially, at mentally damaged ‘tong anak niyong ‘to, sobrang mahal na mahal ko kayo ni Nanay.
Happy Father’s Day, Tay!